Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
Strony WWWSerwery VPSDomenyHostingDarmowy Hosting CBA.pl

[ Pobierz całość w formacie PDF ]
.Vonken sprongen weg en bij de tweede poging vlamde een natuurlijke toorts op.'Haal de brandweer, maar gauw, doe! We zullen ze het volgend uur hard nodig hebben.'John wachtte niet om Obadjah na te kijken, die met zijn brandende fakkel langs de helling van het ravijn omlaag rende.Er was geen tijd om het nieuws voorzichtig aan de kampbewoners mee te delen.In diverse tenten zag hij al bedrijvigheid.Een dozijn mannen rende weg om Obadjah te gaan helpen.John was van plan zijn eerste branden niet verder dan vijftien voet van elkaar te ontsteken.Dank zij de organisatie van het kamp, dat vanaf de eerste dag in groepen geleefd en gewerkt had, was het gemakkelijk nu mensen aan te wijzen voor deze verschillende taken.De oudere jongens moesten de pakpaarden kalmeren.Hij kon niet hopen een stampede te voorkomen, als het vuur werkelijk tot het kamp zou doordringen, maar John was van plan van de dieren te redden wat hij kon.Terwijl hij weer terugsnelde naar de top van het ravijn, zag hij nog juist hoe ook Faith wakker was en haar bevelen aan de jongens gaf.Hij had erop gerekend, dat ze de leiding van die groep op zich zou nemen.Aan de top van het ravijn knetterden de vlammen reeds over een strook ter breedte van een paar meter.Een eind verder, waar een tweede vuurhaard beraamd was, begonnen de struiken ook al te branden.Niet alle bomen hadden vlam gevat.Hier en daar bleef een spookachtige schildwacht te midden van de vlammen onberoerd.Maar hun veiligheidszone verbreedde zich snel naarmate steeds nieuwe vuren werden aangestoken.Tegelijkertijd wierp een andere groep een tweede veiligheidzone op.Vrouwen en kinderen hielden het gras vochtig en stonden klaar om beginnende brandjes te doven.Het kritieke punt vormde nog steeds de top van het ravijn, dat de volle kracht van de steeds naderbij komende brand zou moeten opvangen.John en zijn mannen hadden nu een contra-band van ongeveer tweehonderd meter diepte gesticht, een loeiende verschrikking, die zo nu en dan het kamp bedreigde.Enkele struiken, die door rondvliegende vonken vlam hadden gevat, liet men rustig uitbranden, waardoor de oppervlakte van de verzengende aarde nog vergroot werd.Wanneer de eigenlijke brand eenmaal over hen zou komen, zou alles wat brandbaar was in dat groene ravijn een dodelijke bedreiging vormen.De mannen zwoegden in stilte.Het enige geluid, dat boven het angstwekkend geloei van de vlammen uitklonk was zo nu en dan de wilde schreeuw van een paard als teken dat weer een dier in doodsangst door het kordon was heengebroken en in de nacht was gevlucht.Nu en dan ving John een glimp op van Faith, een door roet besmeurde amazone, die voortdurend aanwijzingen gaf aan haar jeugdige helpers.Vreemd genoeg had hij geen moment gedacht, dat zij in gevaar zou kunnen verkeren.Stella had zich bij de strijdenden aan de noordelijke rand van het kamp gevoegd, waar het zo nu en dan moeilijk viel de aangestoken brand te onderscheiden van de snel naderbij komende verschrikking.Er viel niet te twijfelen aan Stella's koppige moed.Meer dan eens in dat benauwende half uur vond John een excuus om haar pad te kruisen.Er was geen tijd om een woord met haar te wisselen of zelfs maar om zijn aanwezigheid kenbaar te maken, maar hij wist dat ze evenals de anderen het bovenmenselijke deed in die wanhopige strijd om aan vernietiging te ontkomen.De voorhoede van de eigenlijke bosbrand kwam nu met ontstellende vaart naderbij - met luide knallen barstten de brandende dennenbomen een voor een open en met loeiend geweld vraten de vlammen zich een weg door de struiken, waar het gekraak en geknetter deed denken aan voortdurende salvo's van vuurwapens in een moordende veldslag.Het door henzelf aangestoken vuur, om de eigenlijke brand van voedsel te beroven, leek een zielige hindernis.Terwijl hij koortsachtig werkte om ook het laatste stuk, dat ze konden bereiken, af te branden, met Ned Beasly, Obadjah en Yulee, zag John dat ze nu bereikt hadden wat maar mogelijk was.Hij schreeuwde een bevel om terug te trekken op hun laatste schamele verdedigingslijn, wilden ze niet het risico lopen in een val te raken, waaruit ontsnappen stellig niet meer mogelijk zou zijn.Obadjah gaf zijn bevel door.De lucht was vervuld van onderdrukte vloeken en verwensingen, terwijl de mannen een voor een hun posten opgaven in een algemene terugtocht naar het ravijn.Na Beasly te hebben toegeroepen hem te volgen, keerde John met de anderen terug.Hij had misschien een vijftig meter afgelegd, voor hij besefte dat hij alleen was.'Waar ben je, Ned?'Er klonk geen antwoord, ook niet toen hij zijn roep herhaalde.Hij was er echter zeker van, dat hij ergens in de duisternis achter zich een gekreun hoorde.Ondanks de naderende vuurgloed was het moeilijk iets te zien door de rookwolken die voor de vlammen uitrolde.Nu hoorde hij het gekreun duidelijker.Het deed denken aan de kreet van een gewond dier.'Ben je daar nog, Ned?' riep John.Hij snelde weer terug in de richting van het vuur en struikelde bijna over Beasly's lichaam.De man lag naast een boomstronk.Versuft door zijn val, kon de majoor enkel zwakjes kreunen toen John naast hem neerknielde om hem te onderzoeken.Neds voet was vastgeraakt in het halfverrotte hout en het been was vlak bij de enkel gebroken.'Overeind! We moeten ons haasten!'Beasly was een dood gewicht in zijn armen, toen John probeerde hem over zijn schouder te leggen [ Pobierz całość w formacie PDF ]